Η θεωρία του Γκαίτε υιοθετήθηκε από κάποιους, απορρίφθηκε από άλλους, δίχασε φιλοσόφους και καλλιτέχνες, εξελίχθηκε, εκσυγχρονίστηκε και αποτέλεσε μια συνεισφορά στη λεγόμενη ψυχολογία του χρώματος, με εφαρμογές στην τέχνη, την αρχιτεκτονική, τη διακόσμηση και την χρωματική διαμόρφωση εσωτερικών και εξωτερικών χώρων.
Δύο αιώνες μετά τον Γκαίτε, υπάρχουν κάποιες σταθερές, αλλά παραμένουν και αρκετές αβεβαιότητες αναφορικά με την επίδραση του χρώματος στη διάθεση, τη δημιουργικότητα, την ενέργεια και την αύρα που αποπνέει ένας χώρος. Η επιλογή των χρωμάτων σε κάθε χώρο του σπιτιού μας δεν είναι μόνο θέμα προσωπικής αισθητικής, αλλά υπακούει σε κάποιες βασικές αρχές. Με αρκετούς ωστόσο αστερίσκους που συνδέονται με την προσωπικότητα του ενοίκου και την ατμόσφαιρα που θέλει ο ίδιος να δώσει στον δικό του χώρο για τον ίδιο, την οικογένεια και τους επισκέπτες του.
Ένας βασικός διαχωρισμός των χρωμάτων είναι αυτός που τα διακρίνει σε ζεστά, (όπως το κόκκινο, το κίτρινο και το πορτοκαλί σε συνδυασμό των δύο) και ψυχρά (όπως τα μπλε, πράσινο, μωβ). Τα πρώτα δίνουν μια ενέργεια στον χώρο, τα δεύτερα μια ατμόσφαιρα ηρεμίας, χαλάρωσης και συγκέντρωσης. Με βάση αυτή τη διάκριση, τα ψυχρά χρώματα ενδείκνυνται για δωμάτια όπως η κρεβατοκάμαρα και το καθιστικό και τα ζεστά για χώρους όπως το γραφείο και η κουζίνα.
Για τον ίδιο λόγο, συναντάμε συχνά το κίτρινο, το κόκκινο και το πορτοκαλί σε χώρους που θέλουν να προσδώσουν ενέργεια, δύναμη και δημιουργικότητα, όπως τα γυμναστήρια, οι αίθουσες εκδηλώσεων και κάποιοι χώροι εργασίας. Αντίθετα, στο σπίτι, που αποτελεί το ατομικό μας «καταφύγιο», κυριαρχούν περισσότερο οι ψυχρές ή ουδέτερες αποχρώσεις, με στόχο την οπτική ηρεμία, το χαμήλωμα των ρυθμών της καρδιάς, την σωματική την συναισθηματική χαλάρωση. Εκεί όπου θέλουμε μια «πινελιά» ζωντάνιας και ενέργειας, μπορούμε να τη δώσουμε με έναν πίνακα ζωγραφικής όπου κυριαρχεί το κόκκινο, ένα κίτρινο γλυπτό στο σύνθετο ή ένα πορτοκαλί φωτιστικό πάνω στο παλιό σεκρετέρ της γιαγιάς στη γωνία του καθιστικού.
Το «σπασμένο» λευκό, ή ζαχαρί, ή χρώμα του πάγου, προτιμάται από πολλούς ως κυρίαρχο χρώμα στους κύριους χώρους χαλάρωσης και φόντο για τις όποιες διακοσμητικές πινελιές, με το ανοιχτό γκρι ή μπεζ να αποτελεί εναλλακτική επιλογή από άτομα με πιο στιβαρό, εσωστρεφές, κλασικό και μινιμαλιστικό προφίλ.
Το λευκό και οι αποχρώσεις του αποτελεί την πιο συχνή και safe επιλογή, για τους μεγαλύτερους χώρους του σπιτιού, καθώς είναι το χρώμα της αρμονίας, ισορροπεί ανάμεσα σε όλο το χρωματικό φάσμα, συμβολίζοντας μεταξύ άλλων την αγνότητα, την απλότητα και την αλήθεια, ενώ δίνει την αίσθηση ότι «μεγαλώνει» τον χώρο. Μια τέτοια επιλογή, όπως και αυτή του γκρι, του μπεζ και των αποχρώσεων του καφέ, μπορεί να αποτρέψει κάποιον να πέσει στην παγίδα της αυθόρμητης επιλογής χρώματος, με βάση τη διάθεση της στιγμής. Όπως προειδοποιούν ειδικοί ψυχολόγοι, ένα έντονο τολμηρό χρώμα σε τοίχο μπορεί να είναι αναζωογονητικό τη στιγμή που θα το επιλέξει κανείς με βάση τη διάθεσή του, αλλά η εναλλαγή συναισθημάτων θα τον κάνει να το μετανιώσει, όταν θα αντιληφθεί ότι η συνεχόμενη έκθεση σε αυτό τον κουράζει και του φέρνει ανεπιθύμητη ένταση. Από την άλλη, ανεξάρτητα από την αύρα που αποπνέει ένα χρώμα, μπορεί να συνδέεται με προσωπικά βιώματα. Για παράδειγμα, ένα παιδί που πέρασε τραυματικά παιδικά χρόνια δεν θα επιλέξει ως ενήλικας το γαλάζιο χρώμα που είχε στο παιδικό του δωμάτιο, παρότι θεωρείται χαλαρωτικό.
Με βάση τα παραπάνω, και υπό τους περιορισμούς που αναφέρθηκαν, θα μπορούσαμε να πούμε πως:
Ενισχυτικά στη διάθεση και την ενέργεια που αποπνέει ο χρωματισμός του κάθε χώρου, λειτουργεί ο φωτισμός του. Κάθε δωμάτιο ή τμήμα του δωματίου έχει τις δικές του ιδιαίτερες ανάγκες φωτισμού ανάλογα με την λειτουργικότητά του.
Στο σαλόνι επιλέγουμε ένα θερμό, χαμηλό και ξεκούραστο κεντρικό φωτισμό για θαλπωρή στον χώρο του καθιστικού, που θα διαχέει το φως και δεν θα τυφλώνει, ενώ ένας περισσότερο έντονος κάθετος φωτισμός μπορεί να είναι εστιασμένος στην τραπεζαρία.
Στην κουζίνα προτείνεται έντονο φως που εστιάζει στον πάγκο εργασίας και στο τραπέζι, ενώ αντίστοιχη μέριμνα λαμβάνεται στο γραφείο, καθώς και στον χώρο μελέτης των παιδιών.
Αντίθετα, το υπνοδωμάτιο είναι ο χώρος όπου θα κλείσει ο «διακόπτης» μιας μέρας με κουραστικές υποχρεώσεις. Το ίδιο πρέπει να κάνει και ο φωτισμός του χώρου, που οφείλει να είναι χαμηλός, ζεστός και χαλαρωτικός, με την πρόβλεψη μόνο για κάτι εντονότερο εστιασμένο στις ντουλάπες με τα ρούχα και στον καθρέφτη.
Είστε έτοιμοι να φέρετε τη δύναμη του χρώματος στον χώρο σας; Ανακαλύψτε τη συλλογή μας εδώ και βρείτε την απόχρωση που ταιριάζει στην αισθητική και τις ανάγκες σας.
